wi Orange Light Beams
Cur – Quomodo – Quando
Exploring the Fabric of the Cosmos


“A human being is a part of the whole called by us universe, a part limited in time and space. He experiences himself, his thoughts and feeling as something separated from the rest, a kind of optical delusion of his consciousness. This delusion is a kind of prison for us, restricting us to our personal desires and to affection for a few persons nearest to us. Our task must be to free ourselves from this prison by widening our circle of compassion to embrace all living creatures and the whole of nature in its beauty.” ― Albert Einstein

Ο Θαυμαστός Κόσμος του Κυττάρου

Παρασκευή, Οκτωβρίου 21, 2016


«Πάντων χρημάτων μέτρον εστίν άνθρωπος» έλεγε ο Πρωταγόρας «των μεν όντων ως έστιν, των δε μη όντων ως ουκ έστιν». Μια προσεκτική εξέταση της διάσημης αυτής φράσης από τη σκοπιά της σύγχρονης επιστήμης θα δικαίωνε -ίσως- το φιλόσοφο οριστικά και αμετάκλητα.

Οτιδήποτε βλέπει και αντιλαμβάνεται ένας άνθρωπος εξαρτάται άμεσα από την αισθητηριακή του αντίληψη, από τον τρόπο δηλαδή που ο εγκέφαλός του είναι φτιαγμένος να αντιλαμβάνεται τα μηνύματα που του στέλνει το σύμπαν. Έτσι, παρόλο που ο εγκέφαλος αυτός είναι ένα συναρπαστικό και απίστευτα πολύπλοκο αντικείμενο, είναι αλήθεια πως οι αισθήσεις που μπορεί να επεξεργαστεί αδυνατούν να συλλάβουν όσα συμβαίνουν τόσο στο μικρόκοσμο όσο και στον μακρόκοσμο. 

Κι έτσι, για να εξερευνήσει την πλάση, είναι υποχρεωμένος να επιστρατεύσει τα μαθηματικά και τη φαντασία του. Στο μέτρο του δυνατού τον βοηθούν και τα τεχνολογικά του επιτεύγματα, ώστε να «βλέπει» πράγματα που λίγα χρόνια πριν του ήταν παντελώς αόρατα ή/και άγνωστα.

Χρειάστηκαν πολλές χιλιάδες χρόνια ώσπου να καταλήξουν οι άνθρωποι σε μια σημαντική εφεύρεση, το σύνθετο μικροσκόπιο. Μόλις το 1655, ο Ρόμπερτ Χουκ, περιγράφοντας τους μικρούς πόρους που παρατήρησε σε λεπτές τομές φελλού, εισήγαγε τον όρο «κύτταρο». Έπειτα από τρεισήμισι αιώνες, ο άνθρωπος μπορεί να καυχιέται πως κατάφερε να «βουτήξει» στο θαυμαστό κόσμο του κυττάρου. Κι αν ακόμη είναι πολλά που περιμένουν απάντηση, ωστόσο είναι σημαντική η υπάρχουσα γνώση ώστε να είμαστε σε θέση να περιγράφουμε έναν απίστευτα πολύπλοκο κόσμο, ένα μικρό σύμπαν, σε κάθε μικροσκοπικό κύτταρο του οργανισμού μας.

 Αν υπήρχε τρόπος να γίνουμε πολύ - πολύ μικροί - εδώ που τα λέμε μικρότεροι και από μικροί - θα μπορούσαμε να ταξιδέψουμε μέσα σε ένα κύτταρο και ίσως να μέναμε άναυδοι από μια τόσο μεγάλης έκτασης πολυπλοκότητα, τόσο αριστοτεχνικά ενορχηστρωμένης.

Το 2006, το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ ανέπτυξε ένα animation με τίτλο «The Inner Life of the Cell» (Η εσωτερική ζωή του κυττάρου) που θα επέτρεπε στους φοιτητές της κυτταρικής βιολογίας να περιηγηθούν στο μικροσκοπικό κόσμο των κυττάρων. Το ταξίδι ακολουθεί την κίνηση ενός λευκού αιμοσφαιρίου κατά μήκος του ενδοθηλίου και την αντίδρασή του σε ένα εξωτερικό ερέθισμα - μια διαδικασία γνωστή ως λευκοκυτταρική εξαγγείωση.
Harvard University Presents The Inner Life Of The Cell

Η δεύτερη έκδοση της σειράς, με τίτλο «Powering the Cell: Mitochondria», εισέρχεται στο μικροσκοπικό περιβάλλον του μιτοχονδρίου και ακολουθεί το μηχανισμό της παραγωγής ATP κατά μήκος της εσωτερικής μιτοχονδριακής μεμβράνης.
Powering the Cell: Mitochondria | Video

Το 2013 κυκλοφόρησε το τρίτο μέρος της σειράς «The Inner Life of the Cell: Protein Packing», το οποίο απεικονίζει το πυκνοκατοικημένο  μοριακό περιβάλλον που υπάρχει στα κύτταρα.
The Inner Life of the Cell: Protein Packing - XVIVO | Scientific Animation
Περισσότερα animations εδώ.

Ερυθροί Γίγαντες: Οι άτακτοι αστρικοί υπερήλικες

Σάββατο, Αυγούστου 20, 2016

Ερυθρός Γίγαντας

Εισαγωγή

Ο Ερυθρός Γίγας είναι ένας Αστέρας μικρής ή μεσαίας μάζας (0,5-10 ηλιακές μάζες), στα τελευταία στάδια αστρικής εξέλιξης.

Πρόκειται ουσιαστικά για Αστέρες που έχουν εξαντλήσει τα αποθέματα του Υδρογόνου στην κεντρική τους περιοχή, οπότε αρχίζουν την καύση του σε έναν φλοιό που περιβάλλει τον πυρήνα. Η εξωτερική του ατμόσφαιρα είναι διογκωμένη και αραιή και η επιφανειακή του θερμοκρασία σχετικά χαμηλή.

Η Αλίκη στη χώρα των κυρκονίων (3)

Πέμπτη, Ιανουαρίου 08, 2015

Albert Einstein
    Η εξέλιξη της επιστημονικής σκέψης είναι μια αρκετά περίπλοκη ιστορία. Ακριβώς το γεγονός πως διάφοροι τομείς της αλληλεπικαλύπτονται, σε συνδυασμό με το πλήθος των ανθρώπων που εργάζονται στους κόλπους της, δημιουργεί ένα δυναμικό πεδίο αλληλεπιδράσεων το οποίο δεν είναι και τόσο απλό να περιγράψει κανείς πλήρως.
χρονοσκάφος
   Το χρονοσκάφος της Αλίκης έχει ήδη φτάσει στο 1919 και στην πρώτη πειραματική επιβεβαίωση από τον Rutherford της ύπαρξης του πρωτονίου. Σήμερα επιστρέφει ξανά στα τέλη του 19ου αι. και στις αρχές του 20ου αι. για να ακολουθήσει την πορεία της ανθρώπινης σκέψης που οδηγεί αρχικά στην Ειδική κι έπειτα στην Γενική Θεωρία της Σχετικότητας.

Η Αλίκη στη χώρα των κυρκονίων (2)


    Πριν συνεχίσει η Αλίκη το ταξίδι της, θα ήθελα να επισημάνω το εξής: Δεν επέμεινα τυχαία στην έκπληξη του Rutherford μπροστά στα αποτελέσματα του πειράματος που πραγματοποίησαν υπό την καθοδήγησή του οι Geiger και Marsden. Ήθελα με τον τρόπο αυτό να τονίσω το γεγονός ότι η έκπληξη ενός επιστήμονα μπροστά σε ένα «ασυνήθιστο» φυσικό φαινόμενο, ένα «αναπάντεχο» γεγονός, δεν είναι κάτι σπάνιο για τη φυσική.

H Αλίκη στη χώρα των κυρκονίων (1)

Aπό το μακρόκοσμο στο μικρόκοσμο.
κι αντίστροφα.



    Ξεκινώντας την περιπλάνηση στον κόσμο της επιστήμης, διάλεξα να μιλήσω για το θαυμαστό εκείνο ταξίδι της Αλίκης (ALICE) που την οδήγησε στη χώρα των κυρκονίων (quarks). Ένα ταξίδι στα πλαίσια της ατομικής, της πυρηνικής και της σωματιδιακής φυσικής. Ένα ταξίδι αναζήτησης των συστατικών του κόσμου. Αν και... όχι όλων ακριβώς των συστατικών. Εδώ θα περιοριστώ στα σωματίδια.
  • Τι είναι όμως αυτά τα θαυμαστά quarks ή αλλιώς κυρκόνια, όπως αποδίδονται από κάποιους στα ελληνικά;

Ισορροπία στα βιολογικά συστήματα - Πώς οι λύκοι αλλάζουν τα ποτάμια

Τρίτη, Οκτωβρίου 07, 2014

Έναυσμα προβληματισμού κι ένας ακόμη τρόπος να προσεγγίσει κάποιος την έννοια της ισορροπίας στα βιολογικά συστήματα, στα πλαίσια του μαθήματος της βιολογίας της Β' Γυμνασίου.


H ιστορία που θα σας διηγηθώ είναι πραγματική και μας βοηθά με απλό τρόπο να κατανοήσουμε, χωρίς συναισθηματισμούς, τι σημαίνει ένα οικοσύστημα και γιατί η απώλεια ενός κρίκου της αλυσίδας μπορεί να έχει συνέπειες για όλους μας. Με λίγα λόγια, γιατί μπορεί να μας αφορά η εξαφάνιση ενός είδους.

Πρόκειται για ένα μεγάλο «οικολογικό» πείραμα -έτσι το χαρακτήρισε ο William Ripple, καθηγητής Oικολογίας στο πανεπιστήμιο του Ορεγκον- που πραγματοποιείται στο Γελοουστόουν των ΗΠΑ. Στο εθνικό πάρκο, ο τελευταίος λύκος σκοτώθηκε το 1926. Οι επιστήμονες, παρατηρώντας τις αλλαγές που προκλήθηκαν στη συνέχεια, αποφάσισαν να μεταφέρουν στο Γελοουστόουν μερικές δεκάδες γκρι λύκους από τον Καναδά. Η επανεγκατάσταση είχε εντυπωσιακά αποτελέσματα - ακόμη και αλλαγή της κοίτης των ποταμών!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή... Οταν χάθηκαν οι λύκοι, αυξήθηκε δραματικά ο αριθμός των μεγάλων ελαφιών - ήταν φυσικό, καθώς έλειπαν οι «θηρευτές» τους. Τα ελάφια, με τη σειρά τους, σχεδόν εξαφάνισαν τη βλάστηση - γιατί αυτή είναι η τροφή τους. 

Με την παρουσία των πρώτων 14 λύκων, άρχισε να μειώνεται ο αριθμός των ελαφιών. Το πιο σημαντικό όμως ήταν ότι άλλαξε ριζικά η συμπεριφορά τους: απέφευγαν τις κοιλάδες και τα φαράγγια (τα μέρη δηλαδή όπου κινδύνευαν να παγιδευτούν από τους θηρευτές τους). Η βλάστηση στις περιοχές αυτές αναγεννήθηκε - σε μερικά σημεία το ύψος των δέντρων πενταπλασιάστηκε μέσα σε έξι χρόνια.

Οι γυμνές πλαγιές των κοιλάδων γρήγορα καλύφτηκαν από δάση λεύκας, ιτιάς και γηγενούς κίτρινου ιβίσκου. Και μόλις έγινε αυτό, αυξήθηκε σημαντικά ο αριθμός των πουλιών. Το ίδιο συνέβη και με τους κάστορες - που τρέφονται από δέντρα.

Τα τρωκτικά αυτά, όπως και οι λύκοι, χαρακτηρίζονται «μηχανικοί του οικοσυστήματος» - δημιουργούν φωλιές για να φιλοξενηθούν άλλα είδη. Τα φράγματα που χτίζουν οι κάστορες στα ποτάμια, π.χ., στεγάζουν βίδρες, μοσχοπόντικες, πάπιες, ψάρια, ερπετά και αμφίβια.
Παράλληλα οι αρκούδες (που συνέβαλαν με τη σειρά τους στη μείωση του πληθυσμού των ελαφιών) πλήθυναν επειδή υπήρχαν περισσότερα μούρα στα θάμνους που ξαναφύτρωσαν.

Και το πιο συγκλονιστικό: η παρουσία των λύκων άλλαξε και τη γεωμορφολογία του πάρκου, κυρίως τα ποτάμια. Πώς έγινε αυτό; Τα ανανεωμένα δάση με το ριζικό τους σύστημα σταθεροποίησαν το έδαφος στις όχθες. Ετσι σχηματίστηκαν λιγότεροι μαίανδροι, η διάβρωση μειώθηκε, τα ρυάκια στένεψαν, δημιουργήθηκαν περισσότερες μικρές λίμνες - ιδανικά καταφύγια της άγριας φύσης.

Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτές οι αλλαγές ξεκίνησαν από 45 «μέτοικους» λύκους σε μια έκταση 8.987 τετραγωνικών χιλιομέτρων!.

Info:
Ολα αυτά τα θαυμαστά έχουν καταγραφεί σε ένα ντοκιμαντέρ 4 λεπτών και 34 δευτερολέπτων με τον τίτλο «Πώς οι λύκοι αλλάζουν τα ποτάμια», το οποίο μέχρι στιγμής έχουν παρακολουθήσει στο Youtube περισσότεροι από 4.200.000 θεατές. Είναι δημιουργία της οργάνωσης Sustainable man και η αφήγηση είναι του Αγγλου συγγραφέα George Monbiot (που είναι γνωστός για την περιβαλλοντική δράση του).



φύλλο εργασίας


In the Valley of the Wolves
Introduction

In 1995, the first gray wolves were transported from Alberta, Canada to Yellowstone National Park, to repopulate the sprawling landscape with the species, absent for more than 70 years. The following year, a second wave of wolves was brought to the park from British Columbia, Canada; five of them were released together, and they were named the Druid Peak pack. Since the arrival of those first immigrants, wolves have thrived in Yellowstone — and none more dramatically than the Druids.
The epic history of the Druids, one of more than a dozen packs now occupying the 2.2 million acres of Yellowstone, is documented in NATURE’s In the Valley of the Wolves, was produced and shot in High Definition by Emmy-award winning filmmaker Bob Landis.
On the Web site for In the Valley of the Wolves, you’ll learn how the successful reintroduction of Yellowstone’s apex predator has changed the entire ecosystem of the park, and about the threats that these majestic animals continue to face on their road to recovery.

Ιστορική Εξέλιξη Ηλεκτρομαγνητισμού - Αρχές 19ου αιώνα: Η σύντομη διαδρομή από τον ηλεκτρομαγνήτη ως την ηλεκτρομαγνητική επαγωγή

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 18, 2013

Joseph Henry
Τον Οκτώβριο του 1827, ο διαπρεπής Αμερικανός ερευνητής Joseph Henry, καθηγητής μαθηματικών και φυσικών επιστημών στην Ακαδημία του Όλμπανυ των ΗΠΑ, δημοσίευσε  άρθρο στο οποίο γνωστοποιούσε και περιέγρα-

Ιστορική Εξέλιξη Ηλεκτρομαγνητισμού - Αρχές 19ου αιώνα: H ανακάλυψη του Oersted και η γένεση του Ηλεκτρομαγνητισμού

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 15, 2013



Hans Christian Oersted
Στις 21 Ιουλίου 1820 και καθώς οι συνθήκες είχαν –καθώς φαίνεται– ωριμάσει, μια εντυπωσιακή επιστημονική ανακοίνωση ήρθε να ταράξει τα νερά: Το Ηλεκτρικό Ρεύμα εξέτρεπε μία μαγνητική βελόνη που αρχικά ήταν προσανατολισμένη παράλληλα προς αυτό. Η πατρότητα της

Ιστορική Εξέλιξη Ηλεκτρομαγνητισμού - Αρχές 19ου αιώνα: Η επινόηση της ηλεκτρικής στήλης ανοίγει καινούριους δρόμους στην επιστήμη

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 14, 2013


Βολταϊκή Στήλη
Ο 19ος αιώνας ξεκίνησε με μια σπουδαία ανακάλυψη για την επιστήμη του Ηλεκτρισμού. Η ενασχόληση του Volta με το θέμα του «ζωικού ηλεκτρισμού» και η περαιτέρω εμβάθυνση του προβλήματος, τον οδήγησαν, στην επινόηση της ηλεκτρικής στήλης,

Ιστορική Εξέλιξη Ηλεκτρομαγνητισμού - Δεύτερο μισό 18ου αιώνα: από την θέση των θεωρητικών θεμελίων της Ηλεκτροστατικής ως τον «ζωικό ηλεκτρισμό» του Γκαλβάνι

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 11, 2013


Ο Joseph Priestley και η «Ηλεκτρική μηχανή για
ερασιτέχνες πειραματιστές», που απεικονίζεται 
στην πρώτη έκδοση του γνωστού έργου του
Εισαγωγή του στη μελέτη της 
ηλεκτρικής ενέργειας (1768).

Υπερκαινοφανείς Αστέρες: Ένας επεισοδιακός θάνατος

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 04, 2013


Εισαγωγη

Ως Υπερκαινοφανής χαρακτηρίζεται ένας εκρηκτικώς μεταβλητός αστέρας, που εμφανίζει απότομη μεταβολή της φωτεινότητας και της φαινόμενης λαμπρότητάς του. Κατά την περίοδο της εκρηκτικής του ανάλαμψης μπορεί να αυξήσει την φαινόμενη λαμπρότητά του μέχρι και 20 μεγέθη.

Οδύσσεια του διαστήματος: Τα διαπλανητικά ταξίδια και το αόρατο υφαντό του Μεσοπλανητικού Χώρου

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 02, 2013

Ξεκινώντας μια καινούρια αναζήτηση στον Μεσοπλανητικό Χώρο, ας θυμηθούμε την τελευταία παράγραφο της προηγούμενης ανάρτησης

«Το επόμενο στάδιο των προσπαθειών επίτευξης της μέγιστης «ενεργειακής οικονομίας» των διαστημικών αποστολών, έχει σημείο εκκίνησης τις προσπάθειες επίλυσης από τον εξέχοντα Γάλλο μαθηματικό Jules-Henri Poincaré (1854 – 1912) του προβλήματος των τριών σωμάτων, σταθμούς τα ασταθή Λαγκρανζιανά σημεία, χαοτικά χαρακτηριστικά και αποτέλεσμα την αποκάλυψη ενός δαιδαλώδους ουράνιου δικτύου, της Διαπλανητικής Λεωφόρου».

Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να εξιχνιάσουμε το μυστήριο του αόρατου υφαντού λαβυρίνθου του Ηλιακού συστήματος, που πλέκει ο αργαλειός της βαρύτητας.



Οδύσσεια του Διαστήματος: Τα διαπλανητικά ταξίδια και η βαρυτική σφενδόνη

Σάββατο, Αυγούστου 31, 2013

«‘οἱ δὲ δύω σκόπελοι ὁ μὲν οὐρανὸν εὐρὺν ἱκάνει
ὀξείῃ κορυφῇ, νεφέλη δέ μιν ἀμφιβέβηκε
κυανέη: τὸ μὲν οὔ ποτ᾿ ἐρωεῖ, οὐδέ ποτ᾿ αἴθρη
κείνου ἔχει κορυφὴν οὔτ᾿ ἐν θέρει οὔτ᾿ ἐν ὀπώρῃ.
οὐδέ κεν ἀμβαίη βροτὸς ἀνὴρ οὐδ᾿ ἐπιβαίη,
οὐδ᾿ εἴ οἱ χεῖρές τε ἐείκοσι καὶ πόδες εἶεν:
πέτρη γὰρ λίς ἐστι, περιξεστῇ ἐικυῖα.
μέσσῳ δ᾿ ἐν σκοπέλῳ ἔστι σπέος ἠεροειδές,
πρὸς ζόφον εἰς Ἔρεβος τετραμμένον, ᾗ περ ἂν ὑμεῖς
νῆα παρὰ γλαφυρὴν ἰθύνετε, φαίδιμ᾿ Ὀδυσσεῦ.
οὐδέ κεν ἐκ νηὸς γλαφυρῆς αἰζήιος ἀνὴρ
τόξῳ ὀιστεύσας κοῖλον σπέος εἰσαφίκοιτο.
ἔνθα δ᾿ ἐνὶ Σκύλλη ναίει δεινὸν λελακυῖα.
τῆς ἦ τοι φωνὴ μὲν ὅση σκύλακος νεογιλῆς
γίγνεται, αὐτὴ δ᾿ αὖτε πέλωρ κακόν: οὐδέ κέ τίς μιν
γηθήσειεν ἰδών, οὐδ᾿ εἰ θεὸς ἀντιάσειεν.
τῆς ἦ τοι πόδες εἰσὶ δυώδεκα πάντες ἄωροι,
ἓξ δέ τέ οἱ δειραὶ περιμήκεες, ἐν δὲ ἑκάστῃ
σμερδαλέη κεφαλή, ἐν δὲ τρίστοιχοι ὀδόντες
πυκνοὶ καὶ θαμέες, πλεῖοι μέλανος θανάτοιο.
μέσση μέν τε κατὰ σπείους κοίλοιο δέδυκεν,
ἔξω δ᾿ ἐξίσχει κεφαλὰς δεινοῖο βερέθρου,
αὐτοῦ δ᾿ ἰχθυάᾳ, σκόπελον περιμαιμώωσα,
δελφῖνάς τε κύνας τε, καὶ εἴ ποθι μεῖζον ἕλῃσι
κῆτος, ἃ μυρία βόσκει ἀγάστονος Ἀμφιτρίτη.
τῇ δ᾿ οὔ πώ ποτε ναῦται ἀκήριοι εὐχετόωνται
παρφυγέειν σὺν νηί: φέρει δέ τε κρατὶ ἑκάστῳ
φῶτ᾿ ἐξαρπάξασα νεὸς κυανοπρῴροιο.
«‘τὸν δ᾿ ἕτερον σκόπελον χθαμαλώτερον ὄψει, Ὀδυσσεῦ.
πλησίον ἀλλήλων: καί κεν διοϊστεύσειας.
τῷ δ᾿ ἐν ἐρινεὸς ἔστι μέγας, φύλλοισι τεθηλώς:
τῷ δ᾿ ὑπὸ δῖα Χάρυβδις ἀναρροιβδεῖ μέλαν ὕδωρ.
τρὶς μὲν γάρ τ᾿ ἀνίησιν ἐπ᾿ ἤματι, τρὶς δ᾿ ἀναροιβδεῖ
δεινόν: μὴ σύ γε κεῖθι τύχοις, ὅτε ῥοιβδήσειεν:
οὐ γάρ κεν ῥύσαιτό σ᾿ ὑπὲκ κακοῦ οὐδ᾿ ἐνοσίχθων.
ἀλλὰ μάλα Σκύλλης σκοπέλῳ πεπλημένος ὦκα
νῆα παρὲξ ἐλάαν, ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτερόν ἐστιν
ἓξ ἑτάρους ἐν νηὶ ποθήμεναι ἢ ἅμα πάντας.’[1]

Ομήρου Οδύσσεια, Ραψωδία μ΄, στ. 73-110
Όπου ο Οδυσσέας εξηγεί, πώς κατάφερε να περάσει
μέσα από την Σκύλλα και την Χάρυβδη.



Ηλιακός Άνεμος

Κυριακή, Αυγούστου 11, 2013

Ηλιακός Άνεμος. Αλληλεπίδραση
με Γήινη Μαγνητόσφαιρα.

Ο ηλιακός άνεμος είναι ένα ρεύμα ηλεκτρικά φορτισμένων σωματιδίων που ρέουν από την ανώτερη ατμόσφαιρα του Ήλιου προς το Διάστημα. Ο ήλιος εκτοξεύει ακατάπαυστα πλάσμα, αποτελούμενο κυρίως από πρωτόνια και ηλεκτρόνια,  προς όλες τις κατευθύνσεις, μορφοποιώντας την ηλιόσφαιρα, μια τεράστια φυσαλίδα που περιβάλει το ηλιακό σύστημα.

«Lucy», ένα Διαμάντι στον Ουρανό...

Τετάρτη, Ιουλίου 17, 2013

Η αδαμάντινη καρδιά της Lucy

Διαβάζοντας πρώτη φορά για την Lucy
μου ήρθε στο νου το «Μαγικό Λυχνάρι του Αλαντίν»,
 όπου το  λυχνάρι έπρεπε να το πάρει κάποιος
με αδαμάντινο χαρακτήρα και καθαρή ψυχή. 
Ίσως όχι και τόσο άτοπο, μιας και...
 τα μυστήρια του κόσμου μοιάζουν να συναντιόνται στην βάση του.

Στην Lucy, λοιπόν, εδράζεται το μεγαλύτερο διαμάντι που παρατηρήθηκε ποτέ από άνθρωπο. Φυσικά, δεν βρίσκεται στην Γη, αλλά μακριά, στον Γαλαξία μας. Ίσως φανεί παράξενο, όμως είναι το πτώμα του αστέρα BMP 37093, ενός λευκού νάνου, που βρίσκεται σε απόσταση 50 ετών φωτός από τη Γη, σε μια περιοχή του ουρανού που ανήκει στον αστερισμό του Κενταύρου. Πρόκειται δηλαδή για την «πεπιεσμένη», γερασμένη καρδιά ενός αστέρα, που κάποτε ήταν λαμπρός σαν τον ήλιο μας και προς το τέλος της ζωής του, αφού χρησιμοποίησε όλα τα διαθέσιμα πυρηνικά του καύσιμα, άρχισε σταδιακά να σβήνει και να συρρικνώνεται.

Ουράνια Σώματα: Καινοφανείς Αστέρες

Δευτέρα, Ιουλίου 08, 2013


Πρόκειται για έναν εκρηκτικώς μεταβλητό αστέρα. Ως καινοφανής (stella nova), χαρακτηρίζεται ένας αστέρας, που εμφανίζει απότομη μεταβολή της φωτεινότητας και της φαινόμενης λαμπρότητάς του.

Αναπαραγωγή στα φυτά - «Baobab» - Φύλλο εργασίας

Σάββατο, Μαρτίου 02, 2013

Βιολογία Α’ Γυμνασίου 
6.2. Η αναπαραγωγή στα φυτά
Baobab - Το «ανάποδο δέντρο»

Κεφ. 6ο


Το παρόν φύλλο εργασίας, το έφτιαξα στην αρχή σχεδόν της σχολικής χρονιάς και αφορά στην αναπαραγωγή των φυτών. Υπήρξε το έναυσμα για μια μεγάλη και δημιουργική συζήτηση σε σχέση με τις επιπτώσεις που μπορεί να έχουν οι δραστηριότητες του ανθρώπου στην μελλοντική διαμόρφωση του Πλανήτη μας.

Ιστορική Εξέλιξη Ηλεκτρομαγνητισμού - Πρώτο μισό 18ου αιώνα: Από τα κοσμικά σαλόνια στον Βενιαμίν Φραγκλίνο

Κυριακή, Ιανουαρίου 13, 2013

Πείραμα του Stephen Gray
      Το επόμενο αποφασιστικό βήμα στην μελέτη του Ηλεκτρισμού υπήρξε η ανακάλυψη των αγωγών και των μονωτών, από τον Άγγλο Stephen Gray (1646 - 1719), γεννημένο στο Καντέμπουρι και γιο βαφέα. Το 1711, έπειτα από μια επιτυχημένη ακαδημαϊκή καριέρα και συνταξιούχος πλέον στο Charterhouse (ίδρυμα στο Λονδίνο για την προστασία φτωχών ευγενών), άρχισε την ενασχόλησή του με τον Ηλεκτρισμό. Πειραματιζόμενος με έναν μακρύ γυάλινο σωλήνα που έφερε στα άκρα του πώματα από φελλό και ξύλο, παρατήρησε ότι η Ηλέκτριση μπορεί να διαδοθεί από το γυαλί, στο φελλό και στο ξύλο.

Ιστορική Εξέλιξη Ηλεκτρομαγνητισμού - 17ος αιώνας: Το πέρασμα από την δοξασία στην πειραματική έρευνα

Τρίτη, Δεκεμβρίου 18, 2012

Καρτέσιος
     Τον 17ο και 18ο αιώνα ο Ηλεκτρισμός και ο Μαγνητισμός εξελίχθηκαν με την συλλογική δουλειά πάρα πολλών εξεχόντων επιστημόνων. Στις αρχές του 17ου αιώνα, διαπιστώθηκε η έλξη ανάμεσα σε γυαλί και ήλεκτρο που έχουν προηγουμένως τριβεί. Μερικές δεκαετίες αργότερα, το έτος 1629, διαπιστώθηκε και η άπωση.

Robert Boyle
     Ερευνητές που ασχολήθηκαν με τα ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα ήταν μοναχοί Ιησουίτες, μέλη της Accademia del Cimento, ο Rene Descartes (Καρτέσιος, 1596 - 1650), ο Robert Boyle (1627 - 1691) κ.ά.

     Ο Καρτέσιος είχε διατυπώσει μια γενικότερη θεωρία περί «Αιθερικών Στροβίλων», στους οποίους προσπάθησε να συμπεριλάβει και την ηλεκτροστατική έλξη.

Ο Maxwell για τον Faraday

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 10, 2012

       Στον πρόλογο του πασίγνωστου βιβλίου του James Maxwell Πραγματεία για τον Ηλεκτρισμό και τον Μαγνητισμό, το οποίο δημοσιεύτηκε το 1873, ο μεγάλος επιστήμονας εξαίρει το έργο του Michael Faraday, ένα έργο ασυνήθιστο, προερχόμενο από τον βαθύ, μαθηματικοποιημένο τρόπο ανάγνωσης του χώρου, ενός νου που δεν γνώριζε μαθηματικά !!
      Ας σημειωθεί, ότι εδώ, ο Maxwell αποδεικνύεται μάλλον γενναιόδωρος ως προς τον Faraday, καθώς η αλήθεια είναι πως η παραγωγική μέθοδός του, δύσκολα μπορεί πλέον να αποδώσει καρπούς κι επιπροσθέτως ο ίδιος ήταν ο τελευταίος των μεγάλων ερευνητών που κατάφερε να συνεισφέρει ένα σημαντικό έργο στην επιστήμη του, αγνοώντας τα μαθηματικά

James Maxwell

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Orange Light Beams - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Inspired by Sportapolis Shape5.com
Proudly powered by Blogger